Ogórki malosolne – kupowane na sztuki. Zależy jak się trafi… Czasem są totalnie nie „przegryzione” jakby w zalewie wyladowaly dopiero przed 10 minutami. A czasem są po prostu boskie. Iść deptakiem i wciągac ogorka – to jest to!!!

Kukurydza gotowana – jedzenie proste i popularne również w
Polsce na które ja się nie dałem wcześniej namówić. Teraz będę katowal żonę żebyśmy często robili sobie ten smakolyk na obiad.

Marchewka – tutaj robiona pod postacią takich długich rurek z duża ilością czosnku i przypraw na ostro. Kupiliśmy już odpowiednia tarke i przyprawy. Ciekawe czy uda się odtworzyć efekt w Polsce

Sałatki – większość na bazie ryb. Od spodu ryba, na tym marchewka, buraki, smietana, czosnek. Mógłbym jesc to jako obiad. Kiedyś nawet o 22:00 dopadł mnie pasibrzuch i szukałem ale wszystkie „stołowyje” już były zamienione w dyskoteki i nie dawali

Bułki z owocami – nieważne gdzie, nieważne od kogo Robione na ciepło!!! Buleczka a w niej jabłka, mandarynki i coś jeszcze. Idealna przekaska jeżeli nie ma Burmy w okolicy

Szaurma Wostocznaja – kebab u nas to się nawet do tego nie umywa. Do placka leci dużo surowki, miecho z kebawowego opiekacza, sosy, przyprawy. Potem się to smazy przez chwile na rozgrzanej blasze i jeszcze jest polewane sosikami. Wychodzi soczyste i przepyszne.

Tararskie szaszlyki – wielkie kawaly miecha które skwiercza na żywym ogniu gdy spaceruje się deptakiem. Ten dym tak pachnie, to mięso tak kusi!!! Ciężko się oprzeć!!! Do tego grillowane ziemniaki, nadziewane serem pomidory, roladki z baklazanow… Drogo! Ale cholernie dobrze.

Czy po tym wszystkim będzie jakimś zaskoczeniem ze na ostatni urlopowy obiad idziemy do „tatarskiej” restauracji?

A na poczcie przemila pani dopisala nam do karteczek „Polsza” bukwami obok „Polski”. Najpierw chciała byśmy sami pisali ale jak usłyszała jak się gimnastykujemy to sama się za to wzięła Ufff.

A teraz parę refleksji spisanych z leżaka na plaży dla golasów…

Największy problem jaki maja „tekstylni” z nagimi plazami polega na tym, ze im się wydaje ze to jest miejsce tylko dla atrakcyjnych ludzi. A to jest absolutna nieprawda! To jest plaża dla wszystkich tak samo jak każda inna. Tu po prostu przychodzą ludzie, którzy pogodzili się z własnym ciałem, akceptują je niewazne jak wyglada. Ciesza się sobą.
Na plaże dla golasów przyjdzie atrakcyjna 20 letnia kobieta ze swoim równie atrakcyjnym facetem. Ale przyjdzie tez 70 latka za gigantyczna nadwagą i da się zaprosić pod parasol przez równie wiekowego i otylego pana. Przyjdzie tez chudzielec około czterdziestki pchajacy wózek inwalidzki ze swoją żona, która mimo bezwladnych nóg chce zasmakowac słońca w pełni. Przyjdzie i mama ze spiacym oseskiem przyssanym do piersi. Przyjdzie tez nieznosny miłośnik disco ze swoim sprzętem grającym. Po prostu normalny przekroj ludzi.

A dziwnie to tutaj wyglada kobieta o sztucznych piersiach, bo jest nienaturalna. Albo człowiek w rowerze wodnym pływający blisko plaży aby poogladac golasów. To są dziwaki To oni odstaja od normy.

Trzy fazy pobytu na plaży dla naturystow/nudystow:

- lapczywe oglądanie innych nagich ciał, porownywanie się z nimi, ocenianie siebie i innych
- przyzwyczajenie do otoczenia, wtopienie się w tłum i najnormalniej w świecie zapominanie o własnej nagosci.
- zdziwienie na widok kogoś kto chce opalac się w stroju/gatkach. Zdziwienie na widok kogoś kto obnosi swoje odsloniete plecy ze śladami po opalaczu wieczorem na deptaku. Uznanie stroju Ewy/Adama jako jedynego naturalnego stroju do opalania.

I faza trzecia zostaje na całe życie. Bo nagosc jest po prostu naturalna. A człowiek zrzucajac z siebie ciuchy staje się bliższy temu czym jest. Ma mniej środków do kreowania siebie jak to teraz jest w modzie. Ludzie nadzy łatwiej w sobie budzą dziecko, które po drodze gdzieś zgubili. Cieszą się słońcem, woda i zabawą bez skrepowania.

To pisałem ja! Golasowy neofita

A teraz śpiewa Spięty:

Pyrgnął amorek mi miejsce na chmurce
Nóżki nam dyndają w ozonowej dziurce
W nocy strącimy dwie gwiazdeczki z procy
A jutro rowerek wodny i może na kocyk

Z compadre też chcę napić się oranżadki
Podglądać syrenki, cycuszki jak z watki
Podglądać cycuszki nim kapitan „Duże Be” nas zgani
Taka ładna pani a do nas ani-ani

Cacy cacy nam dziś dzionek Bozia dała

W górę rączki i tany-tany
Bozia rulz
Ale to metale Pany

Szkoda, ze Cię tu z nami dzisiaj nie ma
Kurde!
Szkoda, ze Cię tu z nami dzisiaj nie ma..

—

Wieczorem – dla ochlody spacerek po nocnym deptaku. Morze jak tafla szkła, ludzie puszczają lampiony które majestatycznie suną w dal. W barach dyskoteka na całego, tancerki w kustch spodniczkach i niebotycznych szpilkach zapraszają do wejścia. Obok – męski striptiz (uciekł nam, cholerka) własnie się konczy. Jeszcze dalej dziewczyny przy rurze tańczą na blacie w supermalym lokaliku. Jednym słowem -normalka
Obok tego: mamy z wózkami, dzieciaki robiace sobie tatuaze, hektolitry piwa, wina i słabych drinkow.
A my standardowo idziemy w kierunku naszej plaży. Ktoś się kapie w totalnej ciemności, ktoś śpi na kamieniach, ktoś urządza piknik (wino i piwo) w większym towarzystwie. Tutaj jest znacznie spokojniej… W „Calypso” przygrywa zespolik. Wydaje się, ze najlepszy z wszystkich jakie tu słyszeliśmy. A może to efekt wypitego na deptaku alkoholu? Nieważne. Podoba się nam, stoimy dłuższy czas trochę spiewajac z wokalistą. Zabawnie to brzmi jak po coverze jakiegoś anglojezycznego zespołu (całkiem ładny angielski, bajdełej) człowiek słyszy „Balszoje Spasiba” a potem kolejny kawałek już spiewany jest po rosyjsku choć oryginał na pewno był angielski…

Chwiejnym krokiem wracamy do domu. Coraz mniej czasu nam zostało. Dzisiaj trzeba się zacząć pakować. Ale najpierw na plaże!!!

1) Palac Liwadijski. Najważniejsza rzecz jaka przytrafila się temu obiektowi to Konferencja Jałtańska. Dlatego całe piętro poświęcone jest temu wydarzeniu. Można sobie obejrzeć sypialnie, jadalnie, pokój dzienny Roosevelta. Można obejrzeć wiele zdjęć znanych chyba każdemu a przedstawiających trzech panów którzy dzielili powojenną Europe. Z „Polakow” można zobaczyć Bieruta. Czad
Na drugim piętrze ekspozycja dotyczy już normalnych właścicieli tego domku letniskowego – rodziny carskiej. Brakuje wyraźnie eksponatów. Większość to zdjęcia a raczej ich kopie. Ponoć car był wielkim milosnikiem fotografii. Nawet można obejrzeć jego wypasnego Kodaka z mieszkowym obiektywem i reklamy sprzętu z tego czasu. Jest sliczny portret czterech młodych Romanownych i duże zdjęcie całej rodziny zrobione niedługo przed tym jak kolejna europejska tyrania postanowiła wcielic w czyn teorie eugeniczne i dla zatarcia złych genów zabić wszystkich łącznie z małymi dzieciakami. Jedyne co zostało im na pocieszenie to beatyfikacja w 2000 dla całej rodzinki ze strony Cerkwii. Wcale bym się nie zdziwiło gdyby okazało się, ze deficyt eksponatów to również konsekwencja działań władzy ludowej, która w walce o nowy wspaniały świat tepila nie tylko ludzi ale i ich własność. Budynek się ostal

2) Aj Petri – nasz główny cel podróży! Wszystko inne to cele drugorzędne a nawet zbędne Na początek przykra niespodzianka – stoimy w kolejce do kolejki a nie wchodzimy tak jak niektóre grupy zorganizowane osobnym wejściem. Z dobre 45-60 minut nam zeszło w tym ogonku. Jako ciekawostke można było sobie obejrzeć interesujące rozwiazanie – wielkie wentylatory do których doprowadzono wodę tak aby zamiast mieszać gorące powietrze, rozpylały przyjemną bryze. Instalacja wodno-tryskaczowa była chyba oparta na elementach normalnie służących do instalacji koncentrycznych kabli antenowych Ot, ciekawostka. Ale bardzo skuteczna. Inaczej byśmy chyba umarli w tej kolejce.
Kolejka przerob ma niezły! Do wagonika wchodzi około 30 osób i przyjeżdża on co 5-6 minut. Potem zasuwa z prędkością 8 m/s do środkowej stacji na wysokości około 500m by z tamtego miejsca poganiani przez pracownikow i straszna kobietę która krzyczy do mikrofonu „szybciej, podawać bilety, nie zatrzymywać się” a te wrzaski mikrofon przekazuje do glosnika na jej brzuchu i z tak dziwnego miejsca docierają one do pasażerów, przesiasc się na drugi etap. Ten już wspinajac się po skale bardzo ostro zawozi nas na te 1200 metrów wzniesienia. Nie jest tak strasznie jak się spodziewaliśmy, wagoniki miękko ruszają i hamują. Przy przetaczaniu się przez poszczególne słupy trzymającej liny trochę trzęsie ale jest całkiem przyjemnie. Wagonikow nie upychaja na maksa (szok! Nietypowo) wiec każdy może sobie popatrzeć przez okno. A jest na co! Na dole morze, środkiem las, na górze lyse skały. Sielsko.

Niestety pierwsze wrażenie na górze jest zaprzeczeniem tego z wagonika. Od razu wpada się na bazar/dyskotekę z koszmaru. Na ręce stawiają ci dzikie ptaki do fotografowania, sprzedawcy jedzenia atakują jakby chcieli oddać ci własna wątrobę, a propozycje przejazdzki konnej niesie w sobie tyle negatywnych emocji co propozycje Don Corleone. Nic nie pomaga! Ucieczka, mówienie „nie”, ignorowane. Wszystko powoduje ze propozycje stają się jeszcze bardziej halasliwe i namolne. Ja rozumiem, ze to taka tradycja ale w Koktebelu czy Sudaku dzieje się to w sposób cywilizowany. Na Aj Petri miałem wrażenie ze cała góra to banda cwaniakow szukających frajerow do naciagniecia. Dlatego ucieklismy w bok… na ścieżkę wiodaca na sam szczyt góry. Na obiecane 1234 metry npm. I tam już jest cudownie! Spokój, w duzej części zacieniona wspinaczka po wyslizganych kamieniach a na końcu nagroda – tabliczka z wysokością i piękne widoki aż do samego morza. Tak można wypoczywac! Mimo tłoku jest bardzo przyjemnie. Trochę chlodniej niż na dole, ale wciąż w prazacym słońcu. Nie spieszylo nam się do rozwrzeszczanego „centrum” góry wiec pospacerowalismy jeszcze po drozce po której chodziły/biegaly koniki, które wynajmowali rozwrzeszczani; dotarlismy do wejścia do jaskini i powolnym spacerkiem doszliśmy w czasoprzestrzeni do miejsca gdzie kończył się czas wolny naszej wyprawy. Tym razem przewodniczka już nam trzymała miejsce w kolejce wiec niemal z marszu spuściliśmy się na dół. Równie przyjemnie jak w gore. Bez żadnych efektów specjalnych, których tak bała się Małżonka

3) Jaskolcze gniazdo – tym razem bez podchodzenia do niego, tylko z tarasu widokowego. I dobrze bo byliśmy tam rok temu.

4) Jałta – tu tez byliśmy poprzednio wiec bez emocji przespacerowalismy się po nadmorskim deptaku. Od Lenina do rzeczki i spowrotem. Nic się nie zmieniło. Nadal to nie jest miasto na urlop dla nas. Deptak pełen sklepów z odzieżą, brak wina na rozliw poza kilkoma podejrzanymi miejscami, plaża wąska i brudna (Pety! Wszędzie pety! Na brudnym piasku!). Nawet piwa lanego do kubkow za bardzo nie było. Pewnie miło tam jest sobie wieczorem pospacerowac ale to nie to co zatloczony deptak w Koktebelu. Gdzie w tej Jalcie zapachy jedzenia, dymu z grilla, stragany z badziewiem? Zamiast tego – sklep Adidasa. Wiemy już na 100% ze Jałta to nie jest „nasz” Krym, tak samo jak Kercz. „Nasz” jest Koktebel i tak już zostanie Z Jalty mamy dwa wytrawne winka od Massandry – ponoć najlepszy winzawod na Krymie. Sprawdzimy.

Teraz wracamy z zabojcza prędkością do domku. Około 22:00 mamy być na miejscu. Drogi opustoszaly, kierowca zaiwania jak szalony. Jedzie z nami dziewiecioosobowa rodzinka. Cała wyposażona przez Apple Dzieciaki maja iPody touch (ze trzy widziałem), mamusia iPhone 3G (oczywiście w fatalnym guscie ma do tego obudowe – ale tu wiadomo: im bardziej pstrokato, złoto, odpustowo – tym lepiej), a u tatusia chyba mignal mi iPhone 4. Niezły wynik jak na jedną rodzine!

Gadżetów tu generalnie jest wiele. Ciężko przyjść na plaże i nie zobaczyć kilku Kindle w rękach plazowiczow. Czasami parki mają nawet po dwa i sobie czytają na kamieniach swoje książki.

A skoro już jestem przy plaży to ważna sprawa. Miedierapan to małża. Tak wiec moja żonka wsuwa ze smakiem małże smażone na patyczkach jak szaszlyczki. Od początku tak zreszta mówiła Spytalismy sprzedawcę co to jest miedierapan ale raczej udzielał odpowiedzi na zasadzie „koń jaki jest każdy widzi”. Używał innych niezrozumialych wyrazów choć powiedziałem mu ze my nie kumamy za dużo po ichniemu Na szczęście sąsiad obok nam wytlumaczył trochę ręcznie pokazując najpierw wirtualną perłę na naszyjniku a potem otwierając ręce jak muszelkę. Solidarność golasów górą!!! Od tego momentu gdy mówię słowo „Małżonka” znaczy ono już coś innego niż wcześniej

Ale suszone kalmary – nie! Jednocześnie slone i słodkie, bez sensu. To już lepsze sucharki o aromacie kawioru. I sledzie w oleju jedzone nocą pod tutejsze porto !

Zjedlismy „miedierapana”. To znaczy – żona zjadła. Ja wolalem bułkę z makiem. Zachowawczo. Najgorsze ze nie wiemy co to jest ten miedierapan. Smakował rybą. Google nie wiedzą co to wiec pewnie zle usłyszeliśmy nazwę. Mnie wystarczyło jeden kęs tego czegoś. To taki malutki szaszlyk z jakiegoś pokrojonego w plasterki morskiego zwierzatka. Smakuje mi jak skondensowana gumowa ryba. Bułka z makiem była lepsza Zona zjadła za to bardzo chętnie tylko boje się ze dopóki się nie dowie co to było to drugi raz nie spróbuje. Trzeba rozpracowac temat koniecznie przed końcem urlopu.
A własnie! Powoli klaruje nam się pomysł na kolejny urlop i brzmi on (tadam! Tadam!!! SZOK!!!) „Krym – Koktebel”. Nic na to nie poradzimy – tu jest dla nas idealnie.

W drodze do domu, o zmierzchu, znowu zahaczylismy o sklep z winami i wzięliśmy stały zestaw. Zauważyłem przy okazji, ze Portwein Krymski na butelkach ma już napisane po prostu „Porto”. Może by tak buteleczke sobie przytaszczyc do domku na zimowe wieczory…

Póki co katujemy się drinkami ze spożywczego. Żona – pachnące chemią „Mochito”. Ja – jakieś pieruńsko niedobre połączenie redbulla z wódką. U nas straszą żeby tak nie mieszać, tutaj sprzedają w czarnych puszkach z adnotacją żeby pic jedno na dobę. Ale syf! Smakuje jak pozbawiony gazu vibovit z prądem i landrynkami. Ponoć śmierdzi bardziej niż papierosy Ciekawe jak ja po tym zasne!?! Kofeina, witaminy B6, Bilestam i PP i alkohol. To trzeba chyba pic by przetrwać noc na Syberii a nie by zasnąć spokojnie

Jeszcze jedna sprawa: dostaliśmy tomik poezji od naszego gospodarza, Wiaczesława Fiodorowicza Łożko. Nie wiem czy to ważna postać poza Koktebelem, którego uroki opiewa w swoich wierszach ale w biogramie napisał ze należy do bardzo wielu „sajuzów” pisarzy i dziennikarzy i dostał nagrody za swoją działalność. Miły prezent. Poezji bukwami nie kumam ale zdjęcia pokazują znane nam tereny

I to by było na tyle w ten cudownie nudny dzień… Jutro powtórka z nudy… Cykady już spokojniejsze… Tylko obok wprowadzili się rodzice z dwoma kilkuletnimi potworami co to się budzą o 7:30 i biegają bawiąc się w Indian. U-łu-łu-łu-łu!!!! Może nie tylko w Oslo będzie jakieś masowe morderstwo???

Amy nie żyje! Nie nagra już nowej płyty. Nie zaczaruje mnie na koncercie, już nigdy!

Tak czasami działa „Burn a little brighter now” w praktyce, tylko czemu tak wcześnie? Ta świeczka jeszcze dobrze sie nie zapaliła by buchnąć ostatnim jasnym ogniem… Back to Black

Po takim przyjemnym początku dnia pozostało nam tylko wrócić na plaże i czekać na zachód słońca, które tu zachodzi za góry (a raczej za budke z kebabami na tle gór). Przyjemne kilka godzin lenistwa w nieco mniej palacym słońcu. Przyjemna drzemka w letnim powietrzu przed zachodem. Trochę morze dzisiaj nam dało w kość, ostry wiatr, fale, mętna woda od piachu i wodorostow. Nie poplywalismy. Ale fajnie tak czuć na sobie jak ciepło odchodzi, słońce przestaje grzać, wiatr staje się lekko chłodnym. Dużo ludzi przychodzi o tej porze polezec już nie na skwarze ale jeszcze w ciepelku. Dziś podziwialismy panią ze sztucznymi piersiami, chciała przebić się do nieba swoimi sterczacymi sutkami gdy leżała na materacu. Usta tez miała pełne botoksu czy jakiegoś innego swinstwa – takie były pełne. Do tego jeszcze czytala jakąś gazetke dla nieszczesliwych kobiet, ktora instruowala jakie sa najlepsze zabiegi w tym sezonie. I zakreslala flamastrem to co ja zainteresowalo. Nienajciekawszy obrazek… Znacznie lepiej wyglądają szczęśliwe panie, które wiedza ze ich ciała z wiekiem się zmieniają i nie robią z tego tragedii… po prostu są takie jakie są.
Wieczorem do winka – sledzie w oleju!!! Na 200 gram paczuszki chyba 195 gram sledzia. Żadnego oszukiwania z wypychaniem cebuli we wszystkie zakamarki. Czysta sledziowa poezja za 3,50zl na nasze.

Przejazd przez Kercz to jak na razie dramat! Poza kilkoma jasnymi punktami (gryfony na rogatkach miasta, ładne acz podniszczone domy parterowe pamietajace jeszcze carow, rzut oka na ladny deptak, oczywiście – Lenina) jest ohydnie!!! Blokowiska jak slumsy, huta jak po wojnie, wieżowce jak pancerne. Wszystko sprawia wrażenie wybudowanego 40-50 lat temu i nigdy potem nie remontowanego. Doskonale pasuje do Ziłów i Kamazów.

1) – twierdza (kriepost jeninkale( obejrzana. Na zdjęciach wyglada monumentalnie. W rzeczywistości to opuszczony i brudny kawałek ruin z trzema chyba odrestaurowanymi charakterystycznymi wiezyczkami. Z ruin widać Azję (Rosje) po drugiej stronie wody. Blisko

2) Carski kurchan – drugi punkt naszej wycieczki to rzecz zdziwiajaca. Nagle ni z gruszki ni pietruszki w polu wyrasta górka do której można wejść i dowiedzieć się ze to kurchan kogoś bardzo ważnego. Co prawda jak go odkopali to w środku było pusto ale rozmiar kurchanu świadczy ze musiał w nim leżeć ktoś z duża kasą. No i został „carski”. Tym razem za szwarccharaktery, które obrabowaly grobowiec robią Francuzi a nie Hitlerowcy ale co do Francuzow to pewności nie ma. Zasadniczo jak to w takich przypadkach bywa – nie ma pewności co do niczego poza tym ze jest z ok IV w PNE i ze jest duży.

3) Kamieniołom „Adżimuszkaj” (Дажимушкай), a raczej jeden z kamieniolomów bo jest ich tu wiecej. Dlaczego własnie ten? Bo tu wydarzyly się w trakcie ’42 rzeczy tragiczne. Niemieckie oblężenie trwało 170 dni. Kilka tysięcy żołnierzy bohaterskiej Armii Czerwonej i cywilów (przewodnik podaje, ze 13.000) bronilo się przed probami zagazowania, potem przed głodem aż wreszcie niedobitki wykonczyli po wejściu Niemcy. Prawie nikt nie przeżył (9 osób). Warto dodać ze kamieniolom ten to nie jest taka zwykła wysadzana góra na której w pocie czoła kruszy się kamien. Taka góra była w XIXw ale się skończyła. Wiec potem była to normalna kopalnia na głębokości kilkunastu metrów z temperatura 9-10 stopni z której wydobywano kamien. Te 170 dni w takiej dziurze przy oblężeniu, przy dawce (ponoć) jednej łyżki wody dziennie to musiał być koszmar.
Nas dopadł jednak inny koszmar – propaganda!!! To okrutne jak można smierć umaczac w sosie zakłamanego PRu. Te wszystkie czerwone marmury, gwiazdy ruskie, wzniosle opowieści o Sawietskoj Rodinie za która krew przelała brygada imienia Stalina sprawiły ze zaczęło mi się robić niedobrze. Czy to nie ten sam system który zaglodzil Ukraine robi tu za cudownych meczennikow?
Nie ma we mnie ani krzty empatii! Sorry kurna! Jedna armia o zapedach imperialnych starła się z drugą. Jeden zbrodniczy system z drugim. Jedni zginęli. Jakby nie zginęli to by może pojechali do Augustowa zabijać polskich partyzantow. Albo po wojnie wyrywali paznokcie Żołnierzom Wyklętym. Oblężenie zwyciężyli Niemcy i mieli wiecej sił na rozkminianie eugeniki w wersji praktycznej w obozach i praktykowanie ludobójstwa.
Robienie z czerwonej swołoczy bohaterów tylko dlatego ze skopala im tylki brunatna swołocz to jest dranstwo. Szczególnie ze dzieje się to nie u Putina/Miedwiediewa ale na Ukrainie! Ja wiem jakie tu (szczególnie na wschodzie Ukrainy) są realia, ja wiem jak się tu patrzy na Rosje ale to jest przegięcie. Pranie mózgów trwało ponad godzinę zakończone odstaniem w ciemnosciach i ciszy minuty ku chwale poległych. Miałem ochotę krzyczeć zamiast milczeć!

Teraz dla równowagi przydalaby się wizyta w jakimś zrownanym z ziemia przez Sowietow przyczółku sił Wehrmachtu i oddać hołd poleglym tam żołnierzom armii niemieckiej. I można śmiało iść w miasto z okrzykiem: „a my mordowalismy Żydow w Jedwabnem i Kielcach!!!”. Tak wyglada porównanie polityki historycznej Niemiec, Rosji i Polski. Tylko czemu Ukrainy???

4) Kercz – teraz mieliśmy odpocząć od propagandy w trakcie wolnego czasu w centrum miasta. Zaczęliśmy na nadbrzezu od obejrzenia pobliskiego slicznego kościoła (cerkiew Jana Chrzciciela). Niestety tylko z zewnątrz. Dałbym sobie głowę uciąć ze w planie wycieczki była wizyta w jakiejś świątyni ale co tam. Potem – czas wolny. Idziemy na plac centralny:
- jebut! Wykurwisty w kosmos Lenin
- jebut! Za nim schody a na szczycie wykurwisty w kosmos obelisk z ruską gwiazdą i armatami
- jebut! Pomnik ofiar wojny
- jebut! Główna ulica to oczywiście ulica Lenina
- jebut! Ulica/deptak szybko się kończy. Ulice równoległe to slumsy i syf
- jebut! Teatr im. Puszkina odremontowany z sowieckimi emblematami wkomponowanymi w liry
- na deptaku namolny gość zbiera kasę za rzępolenie na gitarze, biegnie za nami, pulta się ze nie rzucamy, nie akceptuje faktu ze kolega nie potrafi grać
- nie ma plaży, jest betonowo stalowa konstrukcja udając basen w pełnym morzu, jedna czynna, druga brzydsza niż dworzec w Koluszkach
- poboczne uliczki przytlaczaja! One były takie piękne 100 lat temu gdy były czyste i nowe. Da się wypatrzec ich piękno spod skorupy brudu i zniszczeń
- jedyny interesujący budynek w centrum, który widać obok Lenina to obecne gimnazjum. Sprawia wrażenie tez nieodnawianego. Po co? Lenin ma go w dupie, dosłownie. Stoi za jego plecami.

5) „Panteon” – na koniec wycieczki wdrapalismy się jeszcze na wzgorze (Gora Mitrydat) z jebutnym pomnikiem i armatami. Obejrzeć ruiny antycznego miasta z góry. Nie mamy siły, słońce pali niemilosiernie. Wracamy.

Wnioski na przyszłe wycieczki: MIASTA – NIE!!! Szczególnie miasta-bohaterowie socjalizmu; PRZYRODA – TAK!!! Absolutnie.

Teraz przejezdzamy przez okolice Teodozji, ładne, długie plaże. Przyjemne widoki, morze bez towarzystwa betonu. Tego nam trzeba

W Koktebelu idziemy jeszcze na obiad (bo w Kerczu nawet babuszek z dobrymi wypiekami nie znaleźliśmy!!!) i zmyc z siebie zmęczenie dnia na plaży dla golasow. Kąpiel w nocnym morzu, bez fal, bez tłumu, w cieple daje gigantycznego kopa pozytywnej energii. Na bazarku kupujemy cukierki od Armeńca, który mówi po Polsku. Okazuje się, ze piec lat handlowal w Katowicach na Załężu (na czarnym rynku?). Zabawna scena, zabawny entuzjazm.

Wino na rozliw w kubeczkach, szampanskoje w sklepie nocnym na zapas na inny dzień… I znowu entuzjazm kiedy do kasjerki mowie ze nie rozumiem co mówi. „Czesi?” pyta ochroniarz. „Nie, Polacy” odpowiadamy. „Mowilam ze Polacy” mówi kasjerka do ochroniarza. Usmiechy, pozdrowienia, shmpatyczni ludzie. A przecież zmęczeni po całym dniu pracy, jest już 23:00.

Miły koniec dnia…

Taaaak! Jakiś „naczalnik” zadecydował ze po fabryce oprowadza się w poniedziałki, środy i piątki o 9:00 i 10:30. Nic wiecej! A przecież my jesteśmy śpiochy i my byliśmy na miejscu grubo po 12:00. Co z tego ze na parkingu z 20 samochodów, które ewidentnie przyjechaly na wycieczkę. Kogo to interesuje? Gospodarka planowa rządzi. Jak naczelnik zadecydował – to tak ma być. Nie liczą się zyski, nie liczy się popyt. Liczy się decyzja! Zupełnie jak w Polsce w kwestii mediów „publicznych” (czytaj: rządowych). Ważna jest misja! I u nas i u nich jedna: pocalujcie nas w dupę szanowni klienci.
Pewnie jeszcze tam przyjdziemy bo w drodze powrotnej odkrylismy, ze jest całkiem blisko do naszej plaży dla golasow. Będziemy musieli wstać o świcie jak zwierzęta i doczolgac się na wyznaczona przez naczelnika porę. Na razie, póki co, obrazki nie są zachecajace; zakład wyglada jakby umierał, jeden ze sklepów firmowych wyglada jakby nie wyglądał wcale… To się niezle wpisuje w nasze odczucia na temat jakości win Koktebel w porównaniu ze Sloneczna Doliną. My od odkrycia sklepu SD kupujemy wina tylko tam. Te kartoniki z zaworkiem, które pozwalają na polewanie winka wprost z lodowki to świetny wynalazek.
Zrobiła nam się z powodu braku wycieczki niezła dziura w charmonogramie która trzeba było zapełnić. Na początek – standardowo, skoro nie jesteśmy przygotowani to znaczy ze trzeba kupić piwo i iść na plaże dla golasow. Tam nie potrzeba kocykow, kostiumow, olejkow Po prostu przychodzisz na brzeg, zdejmujesz wszystko co masz na sobie i wskakujesz do wody! O taaak! Tak wyglada wolność!!! Potem nie masz problemu z suszeniem garderoby, suszysz tylko siebie i już możesz iść dalej.
Przypomniał mi się pewien mlodzieniec z Lublina, który kilka dni temu z entuzjazmem witał nas rodaków na deptaku, zapraszal na piwo i opowiadał o polu namiotowym kilka kilometrów za Koktebelem. To musiała być „Ticha Buchta”, pokazywały ją kierunkowskazy po drodze z winiarni. Kupiliśmy wiec obowiązkowy tam litr mineralnej, chusteczki na głowy (bo oczywiście słońce wyszło na całego!!!) i poszliśmy na piesza wycieczkę.
Cicha Buchta to pole biwakowe, cichsze niż wszystko wkolo ale nie tak ciche by w namiocie z piwem nie napierdzielała Lejdi Gaga z ichniego emtiwi. Co w ludziach siedzi, ze uciekają od cywilizacji by sami się zatruwac jej odchodami w miejscu, które daje możliwość sluchania: wiatru, cykad i szumu morza?Nie wiem, nie rozumiem.
Biwak dosyć hardkorowy, zero infrastruktury poza piwiarniami i kilkoma kibelkami, ludzie nawet sami stawiają swoje namiotowe prysznice i kibelki. Widać ze przyjeżdżają tam na dłuższy wypoczynek (i posłuchać Lejdi Gagi…) w dziczy. Bardzo dużo namiotow, dość dużo ludzi. Plaża dla odmiany piaszczysta (a raczej super-drobno-kamienista) za to w wodzie już kamienie. To ja wole kamienie na brzegu a piach w wodzie. Generalnie dzisiaj docenilismy kamienista plaże, przy ubieraniu się, przy suszeniu stop, przy uwazaniu na sprzęt foto, przy parzeniu sobie stop gorącym piachem. Kamienie rządzą! uwieraja w nogi ale dają spokój potem. Szliśmy daleko aż do samego końca plaży by wreszcie znaleźć zakątek dla golasow. Szybkie rozbieranko, „dzień dobry” do pana z komórka pod namiotem który bardzo nas oglądał i ponowny nur w chlodną wodę.
Co jest fajne na tej plaży to to ze ludzie rozbijają tam namioty wprost na niej. Samochody parkują wyżej a mieszkają na plaży. Całe rodzinki w namiotach. To musi być fajne, wstać rano i iść od razu do wody obudzić się w zimnym morzu…
Droga powrotna to już były same nagrody za nasz wysiłek marszu w cieple: wspaniale widoki na dwie zatoki (Koktebel i Cicha Buchta) z wcinajacego się w morze cypla, na który trzeba się było niezle wysoko wspiąć; powiew gorącego wiatru znad morza; myśli o czekajacym u celu podróży jedzonku; beztroski spedzanego czasu. Tylko paralotni brakowało – a czasami tak pięknie po kilkanaście ich unosi się nad wzgorzami. Widać pogoda była nieodpowiednia.
W Koktebelu krwiozerczy kapitalizm nakarmił nas do syta, napoił i jeszcze chciał dowalic desery niezależnie od godziny i dnia tygodnia…
Prawda jest taka ze na desery nie mieliśmy już siły. Strasznie nas zmeczyla ta wycieczka. Jeszcze tylko w domku spotkaliśmy modliszke, która dała się grzecznie wynieść na kartce papieru i po kąpieli w zimnym prysznicu (dziś dolali wody do baniaka, musi się nagrzac) możemy iść spać w naszej nowej poscieli (wymiana po tygodniu przescieradeł robiących za kołdry, poszewek robiących za przescieradła i poszewek do poduszek to całkiem miłe zaskoczenie w naszej „budżetowej” wersji wakacji).

Jutro Kercz, pobudka o 7:00!!! W Polsce to będzie 6:00. Normalnie jak pobudka na szychtę w Zabrzu lub Bytomiu